Filia nr 5, ul. Złota 26-28

Z okazji 90. rocznicy urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego Filia nr 5 przygotowała wystawę poświęconą poecie pokolenia wojennego, „żołnierzowi, poecie, czasu kurzowi”.

Krzysztof Kamil Baczyński urodził się w Warszawie 22 stycznia 1921 roku. Uczęszczał do Gimnazjum im. Stefana Batorego, maturę zdał w 1939 roku. W czerwcu 1942 odbył się ślub poety z Barbarą Drapczyńską. W kilka miesięcy później Baczyński wstąpił do słynnych Harcerskich Grup Szturmowych i otrzymał przydział do Batalionu „Zośka”.

1 sierpnia 1944 roku, razem z innymi żołnierzami Armii Krajowej, przystąpił do walki w Powstaniu Warszawskim. Zginął 4 sierpnia 1944 roku w czwartym dniu Powstania. Baczyński, tak jak inni jego rówieśnicy, zdawał sobie sprawę z konieczności walki.

Poezja Baczyńskiego była nie tylko kroniką walki z okupantem, poezję tę należy przede wszystkim odczytywać jako liryczny pamiętnik wewnętrznych zmagań poety, jako wewnętrzny dialog ze śmiercią. Jako kształtowanie moralności odpowiadającej wojennej pożodze. Jego utwory stanowią dramatyczne świadectwo losu pokolenia „dojrzewającego do śmierci” – sugestywne, metaforyczne obrazy wojny mieszają się w nich z zachwytem dla świata, przyrody i pięknym, czystym tonem poezji miłosnej.

Wiersze wojenne to dokument refleksji „tragicznego pokolenia”, skazanego na zagładę, poddanego najtrudniejszym próbom, pobierającego edukację w czasach pogardy dla człowieczeństwa wiersz „Pokolenie”, „Rodzicom”, „Z głową na karabinie”, „Elegia o chłopcu polskim”. Wiersze metafizyczne – wyrażają niepokój egzystencjalny, mówią o nadciągającej katastrofie, opisują „płynność rzeczy i rzeczy niepokój”. Kojarzą śmierć z lotem, rejsem, ucieczką, podróżą.

Erotyki – jedne z najpiękniejszych w całej poezji polskiej – „Biała magia”, „Noc”, „Pragnienia”. Na wystawie zostały zaprezentowane tomiki poezji, ich opracowania, a także książka „Pisarze i poeci” z serii „Sławni Polacy”, a w niej rozdział poświęcony Krzysztofowi Kamilowi Baczyńskiemu.