Wojciech Bogusławski - 250. rocznica urodzin

Z okazji przypadającej w 2007 roku 250. rocznicy urodzin Wojciecha Bogusławskiego w Filii nr 3 zrobiono wystawkę nawiązującą do tej rocznicy. Pokazano w skrócie życiorys oraz twórczość pisarza i aktora. Zostało to zilustrowane książkami o Bogusławskim znajdującymi się w księgozbiorze Filii.

 

Bogusławski Wojciech

 Teatr, Europa, Polska, Historia nowożytna, XIX i początek XX w.

       Bogusławski Wojciech (1757–1829), polski aktor, reżyser, zwany „ojcem polskiego teatru”. Debiutował 1778 w Warszawie – jako aktor w komedii Fałszywe niewierności N. Th. Berthgo, jako autor adaptacji francuskiej komedii Amant, autor i sługa oraz jako śpiewak operowy w Nędzy uszczęśliwionej M. Kamieńskiego. Trzykrotnie był dyrektorem Teatru Narodowego (1783–1785, 1790–1794 i 1799–1814). Organizował występy teatru poza Warszawą.

W 1783 uruchomił własny teatr w Poznaniu, z którym występował w różnych miastach. Prowadził stały publiczny teatr w Wilnie (1785–1789) i we Lwowie (1794–1799). W 1811 założył w Warszawie pierwszą polską szkołę dramatyczną i napisał dla niej podręcznik gry aktorskiej pt. Dramaturgia, czyli Nauka sztuki scenicznej dla Szkoły Teatralnej napisana przez Wojciecha Bogusławskiego w Warszawie 1812.

Jako aktor zaczynał od ról amantów, potem grał tzw. mędrców z ludu (Stary Dominik w Taczce occiarza L.S. Merciera, Ferdynand w Henryku VI na łowach, Bardos w Cudzie mniemanym, czyli Krakowiakach i Góralach własnego autorstwa).

Na przełomie XVIII i XIX w. coraz chętniej grywał okrutnych tyranów, jak Axur w Axurze, królu Ormus A. Salierego, nieszczęśliwych starców, jak Lear w Królu Learze W. Shakespeare’a, lub szlachetnych obrońców wiary, sprawiedliwości, honoru, jak Stary Horacjusz w Horacjuszach P. Corneille’a.

Reżyserował dramy i opery, w których często przemycał aluzje polityczne, miał wielkie zasługi we wprowadzeniu na polską scenę tragedii klasycznych i dramatów W. Shakespeare’a, sam przełożył i napisał ok. 80 utworów scenicznych, opublikowanych w zbiorze Dzieła dramatyczne (t. 1–12, 1820–1830). Jego sztuka Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale, której prapremiera odbyła się w 1794, należy do kanonu klasyki narodowej, a inne sztuki, jak Henryk VI na łowach, Spazmy modne utrzymują się do dziś w repertuarze polskich teatrów. Napisał pamiętnik Dzieje Teatru Narodowego (wydanie 1820 i 1821).

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć obraz...

Fot. Krzysztof Płociński

---